Over de stille kracht die in een luide wereld te vaak over het hoofd wordt gezien

Ik ben zelf introvert. En ik ken het gevoel van in een vergadering zitten vol ideeën, zonder dat je er één kunt uitspreken, omdat een ander al praat voordat jij hebt bedacht hoe je jouw gedachte wilt formuleren. Het gevoel dat er iets mis is met jou, omdat je trager lijkt dan de rest.

Herken je dat? Dan is dit artikel voor jou. En ook voor degene die naast je zat, de snelle, de luide, de energieke. Want we hebben jullie allebei nodig. Ik schrijf dit als introverte coach en consultant, vanuit mijn eigen ervaring en vanuit wat ik in mijn praktijk zie.

Een wereld die beloont wat zichtbaar is

We leven in een cultuur die spreken boven luisteren stelt. Snel reageren geldt als slim, veel praten als leiderschap, een volle agenda als succes. Open-kantoortuinen, brainstormsessies, netwerkborrels: ze zijn ingericht op wie energie krijgt van prikkels en mensen om zich heen.

Tegelijk schat schrijfster Susan Cain in haar boek Quiet dat zo’n een derde tot de helft van de mensen introvert is. Een enorm deel van ons dus, dat zich dagelijks aanpast aan een ritme dat niet het hunne is. Dat vraagt iets van het lichaam. En het kost iets aan de wereld, omdat wat zij te bieden hebben dan niet goed aan het licht komt.

Ik herken dat bij mezelf. Een dag vol mensen en prikkels vraagt iets van me. Stilte en tijd voor mezelf zijn geen luxe, maar de manier waarop ik weer aanwezig, scherp en warm kan zijn voor de mensen met wie ik werk.

Wat introversie eigenlijk is

Het is geen verlegenheid, en ook geen sociale angst. De termen introversie en extraversie komen van Carl Jung, en hij beschreef ze als de richting waarin je energie stroomt: naar buiten, naar de wereld, of naar binnen, naar je eigen innerlijke wereld.

Onderzoek van Hans Eysenck liet zien dat introverte mensen gemiddeld gevoeliger zijn voor prikkels. Hun zenuwstelsel heeft meer te verwerken, waardoor een drukke omgeving sneller vol raakt. Dat is geen zwakte. Het is een andere manier van waarnemen. Vanuit het perspectief van Stephen Porges’ polyvagaaltheorie zou je zeggen: het zenuwstelsel zoekt eerst veiligheid en rust om verbinding écht te kunnen aangaan. Introverte mensen hebben die rust vaak harder nodig om op hun best te kunnen zijn.

Wat zij brengen

Diepgang. Introverte mensen nemen de tijd om te verwerken voordat ze spreken. Wat dan komt, is vaak doordacht, genuanceerd en gewogen. Antonio Damasio liet zien dat emotie en denken onlosmakelijk verbonden zijn; wie zijn innerlijke signalen de ruimte geeft, neemt vaak betere beslissingen.

Luisteren. Mijn werk bestaat voor een groot deel uit luisteren: naar wat iemand zegt, naar wat eronder zit en naar wat nog geen woorden heeft. In mijn praktijk in Leusden, in regressietherapie, karakterstructuuranalyse en relatietherapie, merk ik keer op keer dat de mensen die echt luisteren vaak de mensen zijn die zelf het minst gehoord worden. Mijn introverte kant is daarbij geen bijzaak, maar mijn gereedschap. Luisteren is geen passiviteit, het is een vorm van aanwezigheid. En precies daar begint verbinding. John Bowlby noemde het al: veilige hechting ontstaat waar iemand echt gezien en gehoord wordt.

Leiderschap dat ruimte geeft. Onderzoek van Adam Grant en collega’s (2011) liet zien dat introverte leiders betere resultaten behaalden bij teams die zelf met ideeën kwamen. Ze luisterden, gaven ruimte en bouwden voort op wat anderen aandroegen, in plaats van het gesprek naar zich toe te trekken.

Creativiteit en concentratie. Veel grote denkers, schrijvers en kunstenaars hadden een sterke innerlijke wereld en de discipline om daar alleen mee te zijn. Verandering begint zelden in de vergadering. Ze begint in stilte.

Wat het vraagt van ons allemaal

De vraag is niet of introverte mensen zich moeten aanpassen. De vraag is hoe wij samen ruimte maken voor beide energieën. Een paar manieren:

  • Geef denktijd. Stuur de agenda vooraf, en laat mensen ook schriftelijk bijdragen.
  • Vraag door. Wie niet het eerst praat, heeft vaak nog het meest te zeggen.
  • Bied stilte aan. Niet elke leegte hoeft opgevuld. In de pauze zit vaak het inzicht.
  • Respecteer herstel. Terugtrekken na een drukke dag is geen afwijzing, maar zorg.

Voor jou die dit herkent

Je hoeft niet luider te worden om gehoord te worden. Je hoeft je stille kant niet te repareren. Ik zeg dat niet van een afstand, maar als iemand die zelf introvert is. Misschien mag je er juist vertrouwen in krijgen: in jouw tempo, jouw diepgang, jouw manier van aanwezig zijn. Brené Brown schrijft over de moed om jezelf te laten zien zoals je bent. Voor veel introverte mensen is dat precies de weg: niet méér worden, maar jezelf toestaan om er te zijn zoals je bent.

Want een wereld vol harde stemmen heeft iemand nodig die kan horen wat er onder de woorden ligt.

Wil je ontdekken hoe jouw stille kracht tot zijn recht komt, in je werk, in je relaties of in jezelf? In mijn praktijk in Leusden en online via Teams is er alle ruimte om dat in jouw tempo te onderzoeken.

Liefs

Suzanne.