Niemand leert ons hoe je blijft en dat is precies het probleem
Eén op de drie huwelijken eindigt in scheiding. Relaties die begonnen met vlinders, beloftes en het gevoel van eindelijk thuiskomen, ze vallen uiteen. Soms langzaam, soms plotseling. En bijna altijd met de vraag: wat ging er mis?
Maar misschien is dat niet de juiste vraag.
De betere vraag is: heeft iemand ons ooit geleerd hoe je bij elkaar blijft?
We zijn opgegroeid met liefdesverhalen, niet met liefdesvaardigheden
Op school leren we rekenen, grammatica, misschien zelfs eerste hulp. Maar niemand leert ons hoe je je kwetsbaar opstelt tegenover iemand die je lief hebt. Hoe je een conflict aangaat zonder de ander te beschadigen. Hoe je veiligheid creëert voor jezelf, én voor je partner.
We leren liefde kennen via films, sprookjes en de relaties van onze ouders. En eerlijk gezegd: dat is nogal een magere basis.
Want echte verbinding de soort die een relatie draagt als het leven tegenzit, vraagt iets van je. Het vraagt moed. Eerlijkheid. En de bereidheid om naar jezelf te kijken, ook als dat ongemakkelijk is.
Veiligheid is geen gevoel, het is een keuze
Veel mensen denken dat veiligheid in een relatie vanzelf komt. Dat je het voelt zodra je de juiste persoon hebt gevonden.
Maar veiligheid is iets wat je samen bouwt. Iedere dag opnieuw.
Psycholoog John Gottman ontdekte na decennia van onderzoek dat stabiele koppels niet per se minder ruzie maken. Ze herstellen sneller. Ze weten hoe ze na een conflict weer naar elkaar toe kunnen bewegen. Ze kennen elkaars wonden en ze trappen er bewust niet op.
Dat herstel, die beweging naar elkaar toe, begint met één ding: vertrouwen dat je gezien mag worden zoals je bent.
En dat is precies waar het voor veel mensen vastloopt.
Wat kindtrauma’s doen in je relatie
We brengen allemaal iets mee als we een relatie in stappen. Niet alleen onze goede eigenschappen, onze humor en ons hart, maar ook onze onverwerkte pijn.
De jongen die als kind leerde dat liefde gepaard gaat met onveiligheid, wordt de man die zich terugtrekt zodra het te dichtbij komt. Het meisje dat haar emoties moest verstoppen om geliefd te zijn, wordt de vrouw die zegt “het is niks” terwijl ze innerlijk schreeuwt.
Dit zijn geen karakterfouten. Dit zijn overlevingsstrategieën en ze werken niet meer in een volwassen liefdesrelatie.
In de regressietherapie die ik in mijn praktijk toepas, gaan we terug naar de wortels van die patronen. Niet om in het verleden te blijven hangen, maar om te begrijpen: waarom reageer ik zo? Wat probeert dit deel van mij beschermen?
Wanneer je dat begrijpt, kun je kiezen. En kiezen is het begin van verandering.
Hoe help je elkaar helen zonder therapeut te worden?
Je hoeft elkaars therapeut niet te zijn. Dat is ook niet wat een relatie vraagt.
Maar je kunt wél een veilige haven zijn.
Dat begint met nieuwsgierigheid in plaats van oordeel. Met de vraag “wat heb jij nodig?” in plaats van “waarom doe je altijd zo?” Met het benoemen van je eigen kwetsbaarheid: “Als jij je zo terugtrekt, voel ik me in de steek gelaten en dan raak ik in paniek.”
Dat is geen zwakte. Dat is de meest moedige zin die je in een relatie kunt uitspreken.
Samen patronen herkennen van jou, van mij, van ons is geen teken dat jullie relatie niet goed genoeg is. Het is een teken dat jullie serieus nemen wat jullie samen hebben opgebouwd.
Kwetsbaarheid is de kortste weg naar verbinding
Brené Brown zei het al: kwetsbaarheid is niet zwakte. Het is de geboorteplaats van verbinding, creativiteit en liefde.
En toch is het voor de meesten van ons het moeilijkste wat er is.
Want kwetsbaar zijn betekent dat je gezien kunt worden. Echt gezien. Met je mooie kanten én je gebroken plekken. Dat vraagt moed en het vraagt een partner die die moed ook opbrengt.
Jullie hoeven dit niet alleen te doen. En jullie hoeven het ook niet perfect te doen.
Jullie mogen beginnen met één eerlijk gesprek. Eén moment van “ik vertel je nu iets wat me angstig maakt.” Eén stap in de richting van elkaar.
Blijven is een werkwoord
Samenblijven is geen passieve toestand. Het is iets wat je iedere dag opnieuw kiest soms gemakkelijk, soms met tanden op elkaar.
Maar het is wél iets wat je kunt leren.
In mijn praktijk in Leusden begeleid ik mensen én koppels die vast zijn gelopen in patronen die ze niet meer begrijpen. Die liefhebben, maar niet meer weten hoe ze bij elkaar moeten komen. Die wel willen, maar niet meer weten hoe.
Als dat herkenbaar klinkt voor jou alleen, of samen met je partner dan ben je van harte welkom.
Want jij verdient een relatie waarin je jezelf mag zijn. En dat begint met de moed om dat hardop te zeggen.
👉 Neem contact op via suzanneveenendaal.nl of stuur me een bericht.
Met lef én liefde,
Suzanne
Bronnen
Gottman, J. M., & Silver, N. (1999). The seven principles for making marriage work. Crown Publishers.
— Onderzoek naar wat stabiele koppels onderscheidt: het vermogen tot herstel na conflict, niet de afwezigheid ervan.
Brown, B. (2010). The gifts of imperfection: Let go of who you think you’re supposed to be and embrace who you are.Hazelden Publishing.
— Over kwetsbaarheid als geboorteplaats van verbinding, creativiteit en liefde.
Brown, B. (2012). Daring greatly: How the courage to be vulnerable transforms the way we live, love, parent, and lead.Gotham Books.
— Verdieping op schaamte, moed en echte intimiteit in relaties.
Bowlby, J. (1969). Attachment and loss, Vol. 1: Attachment. Basic Books.
— Hechtingstheorie als basis voor hoe vroege ervaringen onze relatieppatronen in het volwassen leven vormen.
Johnson, S. M. (2008). Hold me tight: Seven conversations for a lifetime of love. Little, Brown and Company.
— Over emotionally focused therapy (EFT) en hoe koppels veilige hechting kunnen (her)bouwen.
Van der Kolk, B. A. (2014). The body keeps the score: Brain, mind, and body in the healing of trauma. Viking.
— Over hoe vroegkinderlijk trauma zich vastlegt in het lichaam en gedrag beïnvloedt — ook in relaties.
Levine, A., & Heller, R. (2010). Attached: The new science of adult attachment and how it can help you find — and keep — love. Penguin/Tarcher.
— Toegankelijke uitleg van hechtingsstijlen (veilig, angstig, vermijdend) en hoe die doorwerken in volwassen liefdesrelaties.